Ik heb een hoge pet op van Peter Jackson en ik keek dan ook erg uit naar deze film. Het plot is erg origineel, het was alleen afwachten hoe Jackson dit ging uitwerken. Of dit dan ook goed uitpakte krijg je in deze recensie te lezen.

The Lovely Bones is een erg aangrijpende, originele en mooie film geworden over de moord op een tienermeisje die blijft zweven in haar eigen alternatieve ‘’droomachtige’’ wereld tussen ”hemel” en de aarde. Maar buiten die wereld weet Susie zichzelf maar niet los te krijgen van haar familie, én haar familie van haar. Vooral vader Wahlberg kan haar maar niet loslaten. Hij voelt haar soms, en krijgt met tekens door dat Susie eigenlijk nog niet helemaal weg is. Dit verhaal klinkt heel zwaar en serieus maar er zit ook veel spanning in deze film. Dit komt omdat Suzie’s moordenaar een bekende in de buurt is en nog steeds vrij rondloopt. Hij heeft zelfs een nieuw plan gemaakt om ook de zus van Suzie te grijpen.

The Lovely Bones bevat een verhaal dat mijzelf persoonlijk aardig pakte. Je leeft mee met het meisje, met de familie en hoopt dat de moordenaar zijn verdiende straf gaat krijgen. Het feit dat niemand buiten de vermoorde Susie zelf weet wie haar heeft vermoord maakt de film zo spannend en interessant.
De film kent 2 hele grote plussen. Het acteerwerk is van hoog niveau en de getoonde effecten van de wereld tussen ”hemel” en de aarde zijn sterk. Visueel is de film soms echt schitterend met prachtige bomen, natuur en ”rare” zaken als vergrootte zeilbootjes in flessen. Peter Jackson heeft natuurlijk door de Lord of the Rings trilogie al veel bewezen met effecten en ook hier doet hij het weer. De film heeft veel sfeer en detail. Nergens wordt het too much en bijna elke scene geeft een goed beeld. Hij blijft voor mij een goede regisseur en dat toont hij ook nu weer.





When the moon is full the legend comes to life

Een duistere sfeer, een oud stadje, mistige bossen, een groot indrukwekkend landhuis en een mooi geportretteerd Londen van de 19e eeuw, is de setting van deze herverfilming van The Wolfman. Het origineel stamt uit 1941 en is een klassieker onder horrorfans.

Joe Johnston (regisseur van o.a. Jumanji (1995) en Jurassic Park III (2001)) zag het als zijn taak de film in een nieuw jasje te steken. Het resultaat: sneller, gelikter en de bijpersonages hebben nu uitgebreidere achtergrondverhalen.

De originele versie had een vrij simpel verhaal over een man die na een beet van een weerwolf langzaam maar zeker zelf verandert in een weerwolf. De hoofdpersoon gespeeld door Del Toro wordt namelijk in het begin van de film versuft wakker in een holle boom. Gescheurde kleren, onder het bloed. Hij kan zich niets meer herinneren van de vorige nacht. De kijker wel, en zijn vader ook. Die frist met een duivelse grimas, zoals alleen Anthony Hopkins die kan laten zien, zijn geheugen op. “You’ve done terrible things, Lawrence.”

De grootste spanning van de film zit hem vooral in de opbouw naar die transformatie. De weerwolfscènes zijn erg sterk, maar het verhaal wordt er wel nogal snel doorheen gejaagd.
De film is een “tribute” naar zijn klassieke versie en andere weerwolf films. De scènes met de weerwolf in actie zijn sterk en echt geweldig. Dit allemaal is zeer duidelijk in beeld gebracht.

Maar echt eng was de film ook weer niet en de romantiek tussen Del Toro en Blunt was nogal zwakjes gedaan. Deze scènes hadden beter uitgediept moeten worden of hadden gewoon moeten worden weggelaten. Conclusie deze remake is degelijk gemaakt met veel mooie special-effects.